Control School

Een werkelijke behoefte
Controle van schoolbussen
Op een normale namiddag in de winter keerde mijn dochter van twee jaar van school terug naar huis. Net zoals elke dag had ik afgesproken met de busbegeleidster van de kinderen dat zij me zou bellen zodat ons kindermeisje samen met mijn jongste dochter haar zou gaan afhalen. Zo moesten zij niet te lang in de koude wachten (soms een half uur, wat kan leiden tot een verkoudheid, hoest en bronchiolitis). En ik ontving maar geen telefoontje. Ondertussen zat ik in een ellenlange vergadering met mijn bazen. De minuten gaan voorbij (deze leken wel uren) en eindelijk kreeg ik een telefoontje van mijn echtgenoot. "Ze hebben je proberen bellen en omdat je niet antwoordde, hebben ze onze dochter meegenomen!", zei hij kwaad. Ik kon niet geloven wat ik hoorde. Mijn telefoon lag bij mij en ik had geen enkele gemiste oproep. Het ergste was niet dat ik verantwoordelijk werd gesteld omdat ik niet had verwittigd, maar dat mijn dochter nog altijd op de baan was! In het midden van de vergadering (ja, ik zat er nog) had ik nood aan wat frisse lucht en begon ik nerveus met mijn documenten te waaieren. Daarop probeerde ik de situatie te schetsen. Mijn dochter was op baan door heel Madrid en de eindbestemming was opnieuw de school. Ik had wel een meer dan een gegronde reden om er als de bliksem vandoor te gaan maar het zou zeker bijna een uur duren tegen dat ik in mijn auto zat, de file zou omzeilen en bij mijn dochter zou geraken. Het was niet doenbaar.

Ik bleef maar denken aan mijn hulpeloos dochtertje van twee jaar in haar lange reis door de stad. Bovendien was ze zeker aan het verhongeren omdat ze geen tussendoortje bij had (ze was eigenlijk heel onderhouden en als ik haar tussendoortje probeer te geven zegt ze dat ik het zelf mag opeten...). Ik probeerde rond te bellen om te zien of een familielid mij kon helpen in deze crisissituatie maar zoals Murphy ooit zei "Als er iets fout kan lopen, zal het ook fout lopen". Het was onmogelijk. Ondertussen liep ik binnen en buiten de vergadering met een bleek gezicht en waaide ik met mijn documenten om wat frisse lucht te hebben. Ik had het al met woorden geprobeerd en zo kon het niet verder. Ik liet dus het beest in mij naar boven komen (wat bijna nooit gebeurt) en ik belde naar de busbegeleidster. Eerst en vooral maakte ik haar duidelijk dat ze me niet had verwittigd. En inderdaad, ze had het verkeerde nummer gebeld. Dan zei ik haar dat mijn dochter van twee jaar niet zomaar in een bus kon rondrijden in Madrid door een fout die zijzelf had begaan en dan nog op school zou worden afgezet (ik weet niet waar noch bij wie). Ten slotte dreigde ik dat ik haar zou aanklagen wegens "ontvoering" en zei ik haar dat ik haar verantwoordelijk stelde voor alles wat mijn dochter kon overkomen. Alstublieft! Nu ik er terug aan denk, lach ik mij een breuk maar jullie hadden me toen moeten zien. Ik was razend. Ik dacht dat ze mij in mijn gezicht zou uitlachen maar mijn dreigement had het gewenste effect. Ze zei dat ze mijn dochter als laatste zou "afleveren" (net een pakje) maar dat ze haar naar huis zou brengen. Ik geef toe dat ik wat overdreven gereageerd heb maar ik was in shock en ik kon niet anders. Mijn bazen geloofden wellicht hun oren en ogen niet maar dachten ook dat ik een vrouw met karakter ben. En dat is nooit slecht.
Trouwens, mijn dochter... even gelukkig als voordien. Haar moeder daarentegen... getraumatiseerd.
Werkelijk gebeurd verhaal, bron van de getuigenis: http://www.charhadas.com/publicacion/ver/id/7894
schoolbus
"Schoolbus"....... De oplossing
CONTROL SCHOOL:
Alle gemoedsrust die de ouders nodig hebben!
Een nieuw systeem die een grote toegevoegde waarde geeft aan de services van uw onderwijsinstelling
Werking...